ja_koniga

Od dawna nie pisałem nowych notek na blogu. Z jednej strony spowodowane to było nawałem pracy, rozwijaniem nowego "projektu" - portalu juwe.info, i z drugiej strony - powrotem do "rowerowania". To drugie "skróciło" w efekcie mój tydzień do 6-ciu dni, bo siódmego przychodził czas na górski reset. Całodniowy wyjazd w teren, zdobywanie kolejnych szczytów, wyciskanie siódmych potów na podjazdach i pokonywanie własnych słabości na zjazdach. Nie sądziłem, że wciągnie mnie to do tego stopnia, ale płynące z jazdy poza asfaltowymi drogami wrażenia tak skutecznie podnoszą poziom "endurfin'" w moim organiźmie, że już ze strachem patrzę w przyszłość, na skracający się dzień i nadchodzącą zimę...
Zostały jeszcze jednak jakieś 2 do 3 miesięcy na górską jazdę bez śniegu, więc trzeba korzystać z każdej wolnej chwili. Mam szczęście - mieszkam w Tychach, do gór jest praktycznie "rzut beretem". Zarówno oblegany Beskid Śląski, jak i mniej znany Beskid Mały znajdują się w odległości godziny jazdy samochodem. Trzeba korzystać.

Jako że skończyłem serwis roweru, korciło mnie żeby go "wypróbować" po tych paru zmianach które wprowadziłem. Wymieniłem linki przerzutkowe, kółeczka w tylnej przerzutce, wszystko wyregulowałem... Aż prosiło się o chrzest bojowy.
Od dawna korciło mnie żeby pojechać w góry w zimie na rower, zobaczyć czy się da jeździć, brakowało mi tylko motywacji. Dzisiaj po długim wahaniu zdecydowałem się pojechać. Cel - Szyndzielnia, jako że szlaki na tą górę są dość szerokie, poza tym - liczyłem na ich "ubicie" butami pieszych oraz nartami zjeżdżających miłośników "białego szaleństwa". Na miejsce dotarłem późno, bo grubo po 12. Początkowo miałem problem ze znalezieniem miejsca gdzie się wjeżdża na szlak na Szyndzielnie - była taka mgła, że będąc u podnóża góry jej nie widziałem. Po tym jak znalazłem drogę na Dębowiec było już lepiej.
Początkowa część trasy była bardzo łatwa - szeroka, dobrze ubita nartostrada, podjezdżało się przyjemnie, jednak na Dębowcu popełniłem błąd. Nie zwróciłem uwagi na to, że na Szyndzielnie prowadzą stamtąd dwa szlaki, czerwony - główna nartostrada, oraz zielony - boczny, którym niestety pojechałem.

Nie wiedzieć czemu, za sporty zimowe w Polsce uważa się głównie jazdę na nartach, łyżwach, sankach i podobnych urządzeniach służących do pokonywania dystansów na śniegu przy wykorzystaniu swego rodzaju "płóz", a przecież pojazdy napędzane siłą mięśni, poruszające się na kołach potrafią sobie w równie dobry sposób poradzić w takich warunkach.
Taki rower na przykład - przy wystarczająco opanowanym "kierowniku" daje spokojnie radę w zimie. Grunt to dobre przygotowanie do jazdy w zimie, czyli odpowiednie opony, oświetlenie, ubranie oraz trochę samozaparcia...
Warunku opon dzisiaj nie spełniłem - założone mam w dalszym ciągu Continentale Race Kingi, które świetnie się sprawdzają w suchym, ubitym terenie, ale na śniegu tańczą i ślizgają się na potęgę. Opony na zimę powinny mieć gruby, rzadko rozstawiony bieżnik, oraz - jeśli to możliwe - kolce. Generalnie większość opon przeznaczonych na jazdę w błocie sobie poradzi w śniegowych warunkach wystarczająco.
W moim przypadku o oświetlenie dba lampa przednia produkująca 220 lm światła (dużo :-), oraz tylna mrugająca Cat Eye'ka. Na tym nie można oszczędzać.